Św. Eugeniusz de Mazenod

Z E-ncyklopedia, Historia Kościoła na Śląsku
Skocz do: nawigacja, szukaj

Św. Eugeniusz de Mazenod (1782-1861)

z kościoła w Aix
Aix, Prowansja
Aix, Prowansja

Urodził się 1 sierpnia 1782 w Aix, stolicy Prowansji. Następnego dnia podczas chrztu św. otrzymał imiona: Karol Józef Eugeniusz. Ojciec - Karol Antoni de Mazenod był prawnikiem i prezesem Izby Rozrachunkowej w Aix. Jego matką była Maria Róża Joannis, córka profesora Akademii Królewskiej. Gdy wybuchła rewolucja francuska rodzina Mazenodów przeniosła się najpierw do Nicei, a później do Turynu, gdzie Eugeniusz przyjął Komunię św. Po 11 latach tułaczki rodzina Mazenodów powróciła do Francji (1802). Podczas modlitwy w Wielki Piątek 1807 roku Eugeniusz postanowił zostać kapłanem i rok później wstąpił do Seminarium św. Sulpicjusza w Paryżu. 21 grudnia 1811 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa Amiens, Demandolx. Ks. Eugeniusz zaczął głosić rekolekcje i misje wśród ludności francuskiej, która od XVIII wieku przesiąknięta była bezbożnością i ignorancją religijną.

Wkrótce do ks. Eugeniusza przyłączyło się kilku kapłanów, którzy osiedlili się w pokarmelickim klasztorze w Aix i wiedli wspólne życie (1816). Oprócz misji ks. Eugeniusz wprowadził dwie nowości. Przed rozpoczęciem obchodzono domy, zachęcając do odprawiania misji oraz zbierano ochotników, z którymi dyskutowano na interesujące ich tematy. W tym samym 1816 roku nowa wspólnota zakonna przyjęła nazwę „Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej” (OMI). W 1818 roku ks. Eugeniusz wraz z 8 ojcami i klerykami złożył śluby zakonne. W 10 lat później papież Leon XII zatwierdził nowe zgromadzenie.

W 1823 roku o. Eugeniusz otrzymał nominację na wikariusza generalnego w Marsylii. Godność tę zaproponował mu jego stryj Fortunat de Mazenod, bp Marsylii. Wkrótce niektórzy ze zgromadzenia zarzucili założycielowi zaniedbania własnej wspólnoty. W 1824 roku o. Eugeniusz wydalił ich ze zgromadzenia, a dla pozostałych wygłosił rekolekcje. Na zakończenie kazał zgasić światła, rozebrał się do pasa i biczował do krwi. Gdy wszyscy wychodzili z sali, położył się na progu i kazał po sobie deptać nogami. Jego nauka poskutkowała – zgromadzenie przetrwało.

Po śmierci bpa de Mazenod, stryja o. Eugeniusza, Stolica Apostolska mianowała go nowym ordynariuszem Marsylii. Wkrótce wystawił katedrę i gmach seminarium duchownego oraz zainicjował budowę sanktuarium maryjnego w Notre Dame de la Garde. Szczególną uwagę poświęcił grupom cudzoziemców, pozbawionych opieki religijnej.

Nie zapomniał jednak o własnym zgromadzeniu. W 1841 roku na prośbę bpa z Montrealu, o. Eugeniusz wysłał 6 swoich synów duchownych na misje do robotników leśnych oraz Indian. Jego dzieło zostało zauważone przez cesarza Napoleona III, który wysłał mu order Legii Honorowej oraz nominację na senatora państwa. Poza tym przedstawił jego kandydaturę do purpury kardynalskiej. Papież Pius IX mianował o. Eugeniusza asystentem tronu papieskiego i posłał mu paliusz arcybiskupi.

Zmarł w wieku 79 lat 21 maja 1861. 3 grudnia 1995 Jan Paweł II kanonizował o. Eugeniusza, beatyfikowanego dwadzieścia lat wcześniej przez Pawła VI.

  • Wspomnienie liturgiczne przypada 21 maja.

Bibliografia

W. Zaleski, Święci na każdy dzień, Warszawa 1998, s. 265 – 267; Zeszyty Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Katolickiego, t. 40 – 41, Lublin 1997.